Dziś na Starych Powązkach w Warszawie odbyła się uroczystość odsłonięcia Tablicy Pamięci Polaków deportowanych do Kazachstanu, na Syberię i do republik Azji Środkowej oraz ich potomków, którzy zmarli daleko od Ojczyzny.
Powstanie tablicy było przede wszystkim inicjatywą środowisk repatriantów oraz potomków deportowanych Polaków, dla których zachowanie pamięci o losach swoich rodzin i poprzednich pokoleń ma szczególne znaczenie. Projekt od początku zakładał stworzenie miejsca trwałego i symbolicznego upamiętnienia osób, które zostały przymusowo pozbawione swoich domów i Ojczyzny, a wielu z nich nigdy do Polski nie powróciło.
Uroczystość odbyła się w roku wyjątkowej rocznicy. W 2026 roku mija 90 lat od rozpoczęcia masowych deportacji Polaków do Kazachstanu i na Syberię. Z tego względu odsłonięcie tablicy ma szczególny wymiar historyczny i symboliczny.
Tablicę umieszczono przy kościele św. Karola Boromeusza na Starych Powązkach, w sąsiedztwie miejsca poświęconego pamięci Polaków pomordowanych i zmarłych na Wschodzie. Stare Powązki są dla wielu rodzin deportowanych przestrzenią szczególną – miejscem pamięci o bliskich, których groby znajdują się tysiące kilometrów od Polski lub których miejsca pochówku do dziś pozostają nieznane.
Nowa tablica przypomina o dramatycznych losach Polaków poddanych represjom sowieckim, ale jednocześnie przekazuje pamięć o ich historii kolejnym pokoleniom. Jest świadectwem tego, że pamięć o deportowanych i ich rodzinach pozostaje częścią naszej wspólnej historii.
Serdecznie dziękujemy Instytutowi Pamięci Narodowej za zaangażowanie i wsparcie tego przedsięwzięcia, firmie Katanga – wykonawcy tablicy – za realizację upamiętnienia, a także wszystkim osobom, instytucjom, przedstawicielom środowisk repatriantów i potomkom deportowanych, którzy przyczynili się do powstania tego miejsca pamięci.
Pamięć o tych, którzy zostali przymusowo wywiezieni daleko od Ojczyzny, jest naszym wspólnym zobowiązaniem.