Jan Nepomucen Nowakowski urodził się około 1850 roku. Był synem Mikołaja i Konstancji z Messingów. Należał do środowiska warszawskich rzeźbiarzy i kamieniarzy, którzy w drugiej połowie XIX wieku zaspokajali rosnące zapotrzebowanie na pomniki, rzeźby religijne i dekoracje architektoniczne. Pierwszym znanym wystąpieniem artystycznym Nowakowskiego był udział w wystawie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w 1872 roku. Zaprezentował wówczas dwa marmurowe medaliony – jeden przedstawiający głowę starca, drugi wizerunek Madonny naturalnej wielkości. Z czasem otworzył własny zakład artystyczno-techniczny przy ulicy Dzikiej 43 w Warszawie. Wykonywano tam przede wszystkim rzeźby o charakterze religijnym i nagrobnym. Wśród jego realizacji znajdowały się pomniki na Starych Powązkach, często ozdabiane medalionami z portretami zmarłych. Takie przedstawienia były charakterystyczne dla dziewiętnastowiecznej sztuki sepulkralnej. Portret pozwalał zachować indywidualne rysy człowieka, a jednocześnie nadawał pomnikowi bardziej osobisty charakter. Właśnie w tej dziedzinie Nowakowski znajdował zastosowanie dla swoich umiejętności rzeźbiarskich.
Jedną z rozpoznanych prac artysty jest figura św. Rocha ustawiona w 1881 roku przed kościołem św. Jana Chrzciciela w Brochowie, niedaleko Sochaczewa. Na rzeźbie zachowała się sygnatura: „N. NOWAKOWSKI W WARSZ. DZIKA 43”. Podpis pozwala powiązać figurę z warszawskim zakładem Nowakowskiego. Jest też świadectwem tego, że jego działalność wykraczała poza stolicę. Rzeźbiarz wykonywał przede wszystkim prace zamawiane do przestrzeni publicznej, kościołów i na cmentarze. Jego działalność dobrze ilustruje funkcjonowanie warsztatów rzeźbiarsko-kamieniarskich XIX wieku, łączących artystyczne opracowanie pomników z ich technicznym wykonaniem. W 1875 roku Nowakowski zawarł małżeństwo z Pauliną Kossowską w warszawskiej parafii Świętej Trójcy. Artysta zmarł 24 stycznia 1906 roku w Warszawie, mając 56 lat. Został pochowany na Starych Powązkach. Na jego nagrobku umieszczono napis: „Ś.P. Jan Nepomucyn Nowakowski, artysta rzeźbiarz, żył lat 56, zm. d. 24 stycznia 1906 r.”
Nowakowski nie należy dziś do najbardziej znanych artystów swojej epoki. Jego działalność przypomina jednak o ważnej grupie twórców, dzięki którym powstawała bogata dekoracja rzeźbiarska warszawskich cmentarzy. To właśnie ich warsztaty wykonywały liczne pomniki, epitafia i portrety nagrobne, które do dziś współtworzą artystyczny charakter Starych Powązek.
