Filip Stanisław Dubiski urodził się 4 września (23 sierpnia według kalendarza juliańskiego) 1860 roku w Dubiszczach na Wołyniu, w rodzinie ziemiańskiej wywodzącej się z okolic Ołyki w powiecie dubieńskim Był synem urzędnika sądowego i Zofii z Korzeniowskich. Rodzina należała do średniozamożnej szlachty kresowej. Wybrał karierę wojskową, która w warunkach zaborów oznaczała służbę w armii rosyjskiej. Ukończył Kijowski Korpus Kadetów, a następnie Konstantynowską Szkołę Wojskową w Petersburgu. We wrześniu 1879 roku rozpoczął służbę w armii carskiej, a dwa lata później został oficerem gwardii W 1889 roku poślubił Romanę Przesmycką, córkę rejenta. Mieli jednego syna, Józefa, urodzonego w 1895 roku, późniejszego inżyniera agronoma. Kariera Dubiskiego rozwijała się przez kolejne dziesięciolecia. Służył w Królestwie Polskim, na Dalekim Wschodzie, w Azji Środkowej i na Kaukazie Początkowo był oficerem pułku gwardii, lecz ze względu na ograniczone możliwości awansu dla Polaków przeniósł się do piechoty liniowej. Przez dwanaście lat służył w Puławach. Następnie dowodził batalionami i pułkami, między innymi na Syberii oraz na terenach dzisiejszego Kazachstanu. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904–1905. Doświadczenia zdobyte w służbie liniowej i sztabowej pozwoliły mu osiągnąć stopień generalski. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku objął dowództwo brygady 39. Dywizji Piechoty walczącej przeciwko Imperium Osmańskiemu na froncie kaukaskim. Odznaczył się w walkach nad rzeką Eufrat, a wiosną 1916 roku został dowódcą 5. Kaukaskiej Dywizji Strzelców, przejściowo dowodząc także I Kaukaskim Korpusem Zimą 1916/1917 jego żołnierze walczyli w wyjątkowo trudnych warunkach górskich, na wysokościach sięgających około trzech tysięcy metrów, przy silnych mrozach, śnieżycach i niedostatkach zaopatrzenia. Po rewolucji rosyjskiej w 1917 roku Dubiski został przeniesiony do rezerwy. Zdecydował się opuścić armię rosyjską i powrócić na ziemie polskie. Kiedy w grudniu 1918 roku rozpoczęło się Powstanie Wielkopolskie, Polska dopiero odbudowywała własne siły zbrojne. Szczególnie potrzebowała doświadczonych oficerów zdolnych do organizowania dużych jednostek wojskowych. Dubiski zgłosił się do służby w odradzającym się Wojsku Polskim. Generał Józef Dowbor-Muśnicki, naczelny dowódca Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim, powierzył mu zadanie utworzenia 1. Dywizji Strzelców Wielkopolskich. Było to przedsięwzięcie wymagające nie tylko znajomości wojskowego rzemiosła, lecz także umiejętności organizacyjnych. Powstańcze oddziały należało przekształcić w regularną formację, zapewnić im dowództwo, uzbrojenie, zaopatrzenie i jednolity system szkolenia. Dubiski odegrał w tym procesie jedną z najważniejszych ról. Pod jego kierownictwem powstał związek taktyczny, który wkrótce znalazł się wśród dobrze zorganizowanych formacji Wojska Polskiego. W czerwcu 1919 roku generał objął dowództwo Okręgu Zachodniego Wojsk Wielkopolskich. Stanowisko to sprawował do września, kiedy otrzymał rozkaz powrotu na czele dywizji na front wschodni Jego dywizja, przemianowana następnie na 14. Dywizję Piechoty, miała uczestniczyć w walkach przeciwko bolszewikom. Ostatnia bitwa pod Bobrujskiem 28 września 1919 roku podległe Dubiskiemu oddziały przeprowadzały działania zaczepne w kierunku Żłobina, na terenach dzisiejszej Białorusi. W operacji uczestniczyły cztery bataliony piechoty, w tym żołnierze 57. Pułku Piechoty dowodzonego przez podpułkownika Arnolda Szyllinga. Generał postanowił osobiście udać się na pierwszą linię. Początkowo przemieszczał się samochodem, następnie ruszył pieszo za nacierającymi oddziałami. W rejonie rzeki Oła sytuacja stała się niebezpieczna. Silny ostrzał artylerii bolszewickiej zatrzymał polskie rezerwy, a przeciwnik rozpoczął manewr oskrzydlający. Dubiski dostrzegł zagrożenie i sam przystąpił do organizowania kontrdziałania. Zebrał dostępne odwody i poprowadził je przeciwko nacierającym bolszewikom. Podczas walki został trafiony pociskiem karabinowym w pierś. Rana okazała się śmiertelna. Według relacji zawartej we wniosku o pośmiertne odznaczenie orderem Virtuti Militari, mimo ciężkiego stanu generał do ostatnich chwil interesował się przebiegiem bitwy i wydawał rozkazy Zmarł po kilku godzinach. Miał 59 lat. Jego śmierć była poważną stratą dla młodego Wojska Polskiego. Dubiski należał do nielicznego wówczas grona oficerów mających wieloletnie doświadczenie w dowodzeniu dużymi jednostkami, zdobyte podczas walk na rozległych frontach I wojny światowej. Był zarazem jedynym generałem Wojska Polskiego, który poległ na polu walki podczas wojny polsko-bolszewickiej Generał Józef Dowbor-Muśnicki napisał w rozkazie pożegnalnym: „Ojczyzna straciła pierwszego generała i najlepszego swego syna, prawego Polaka o charakterze czystym jak kryształ, ukochanego wodza swej dywizji, troskliwego jej opiekuna i Ojca i nigdy nam niezapomnianego przyjaciela" Ciało generała przewieziono do Warszawy, gdzie odbyły się uroczystości pogrzebowe. Pochowano go na Starych Powązkach. Śmierć Dubiskiego odbiła się echem w wojsku i prasie. Wspomnienia o nim publikowano między innymi w październiku 1919 roku w „Kurierze Poznańskim" i „Kurierze Warszawskim". W sierpniu 1921 roku złożono wniosek o pośmiertne odznaczenie generała Orderem Wojennym Virtuti Militari. Odznaczenie przyznano 24 marca 1922 roku – był to Krzyż Srebrny V klasy, numer 5279 We wniosku szczegółowo opisano ostatnie godziny jego życia, podkreślając osobisty udział generała w walkach oraz zachowanie dowódcy po odniesieniu śmiertelnej rany. Generał spoczywa w rodzinnym grobowcu na Starych Powązkach. Jego pomnik wyróżnia się dekoracją nawiązującą do tradycji wojskowej i narodowej. Nad kamienną tablicą z inskrypcją umieszczono rzeźbę orła w koronie, siedzącego na skrzyżowanych szablach i wojskowej rogatywce. W dolnej części pomnika znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca żołnierzy w okopach Na nagrobku widnieją słowa: „Ś. P. Stanisław Dubiski, generał dywizji, kawaler Orderu Virtuti Militari, dowódca 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich [...] poległ na polu chwały w obronie Ojczyzny w d. 28 września 1919 r." W inskrypcji zastosowano imię Stanisław, pod którym generał był powszechnie znany. W opracowaniach historycznych występuje najczęściej jako Filip Stanisław Dubiski. Dzieje generała są charakterystyczne dla pokolenia polskich oficerów, którym przypadło służyć w armiach państw zaborczych, zanim mogli wykorzystać swoje doświadczenie w wojsku niepodległej Polski. Przez blisko czterdzieści lat Dubiski nosił mundur rosyjski. Gdy odrodziła się Rzeczpospolita, włączył się w budowanie jej sił zbrojnych. W ciągu zaledwie kilku miesięcy zorganizował jedną z najważniejszych dywizji wielkopolskich, a następnie stanął na jej czele na froncie wschodnim. Zginął jako dowódca, który w krytycznej chwili nie pozostał na odległym stanowisku dowodzenia, lecz osobiście poprowadził żołnierzy do walki. Jego grób na Starych Powązkach przypomina o pierwszych, niezwykle trudnych latach niepodległości, gdy o granice państwa walczono jeszcze długo po listopadzie 1918 roku.
