Franciszek Młokosiewicz

Franciszek Młokosiewicz, jest jedynym polskim wojskowym z przełomu XVIII i XIX wieku, który podczas swojej wieloletniej służby przeszedł drogę od szeregowego w 7 regimencie piechoty Piotra Potockiego do generała brygady w trakcie Powstania Listopadowego. Awanse zawdzięczał wytrwałej służbie i uzyskiwał je na kolejnych polach bitew całej Europy. W trakcie swojej długiej kariery wojskowej walczył w Polsce, Rosji, Niemiec czy Hiszpanii.

Pochodził z rodziny rzemieślniczej. Urodził się 5 maja 1769 roku w położonym koło Kalisza Koźminku. Tam też zaczyna edukację, by kontynuować ją w Kaliszu. Do wojska wstępuje w wieku 20 lat, kiedy to zostaje szeregowcem w 7 regimencie piechoty Piotra Potockiego. Najwyraźniej wykazywał zdolności do służby wojskowej, ponieważ już parę miesięcy po wstąpieniu do pułku dostaje awans na kaprala, a wiosną 1790 na sierżanta. Jego pierwszą wojenna kampanią była wojna z Rosją w obronie Konstytucji w 1792 roku, gdzie jego pułk walczy między innymi pod Zieleńcami. Kolejną kampanią Młokosiewicza była Insurekcja Kościuszkowska, w której bierze udział jako żołnierz 17 pułku piechoty i otrzymuje wówczas awans na podporucznika.

Do służby Franciszek Młokosiewicz wraca w grudniu 1806 roku, kiedy po rozbiciu wojsk pruskich armia francuska wkracza na ziemie polskie. Zostaje porucznikiem formowanego wówczas 4. pułku piechoty i bierze udział w kampanii 1807 roku, którego będzie jednym z najsłynniejszych żołnierzy. Z tę ostatnią otrzymuję order Virtuti Militari oraz awans na kapitana.

Wraz ze swoim pułkiem w 1808 roku udaje się do Hiszpanii podobnie jak wielu polskich żołnierzy, by wziąć udział w długiej i krwawej wojnie na Półwyspie Iberyjskim. Spędzi tam aż 4 lata, biorąc udział w licznych walkach i potyczkach: pod Ciudad Real, bitwa pod Ocañą i pod Fuengirollą.

Ta ostatnia bitwa nazywana bywa Somosierrą piechoty. Starcie to, choć stosunkowo niewielkie, miała jednak o tyle znaczenie, że w razie powodzenia miało doprowadzić do zdobycia przez siły Angielskie i Hiszpańskie Malagi, co mogło zmienić przebieg wojny w Hiszpanii.

Młokosiewicz w 1812 roku wziął udział w kampanii rosyjskiej, w bitwie 1813 zostaje ciężko ranny w bitwie pod Lipskiem. W królestwie kongresowym służy jako major w Korpusie Inwalidów, a następnie udaje się do majątku żony pod Szydłowcem.

Po wybuchu Powstania Listopadowego wraca do służby i 1831 otrzymuje awans na pułkownika, a po bitwie pod Kłuszynem zostaje generałem brygady

. Podczas szturmu Warszawy walczy na Woli, następnie prosi o dymisję i korzystając z możliwości amnestii składa przysięgę na wierność carowi, by wrócić do majątku w Omięcinie pod Szydłowcem.

W roku 1844 otrzymuje od cara tytuł szlachecki z herbem Fuengirola.

Umiera w Warszawie 23 marca 1845 roku.