Ignacy Komorowski

Kompozytor, skrzypek, wiolonczelista; twórca popularnych w XIX wieku pieśni o wyraźnych odniesieniach do muzyki ludowej Mazowsza. Do dziś muzykolodzy spierają się, czy Ignacy Komorowski był pod wpływem Moniuszki czy też odwrotnie. W okresie romantyzmu powracano do ludowości, wiele pieśni wzorowano na poezji pełnej ludowych motywów. Sławę Komorowskiemu przyniosła kompozycja do wiersza Lenartowicza „Kalina”. Nawet dedykacja na grobie tak brzmi – Śpiewakowi Kaliny, chociaż popularne były też inne pieśni jak „Pieśń masek”, „Wisła” czy „Ukrainiec”. Ignacy Komorowski urodził się 13 stycznia 1824 roku w Warszawie, gdzie spędził całe życie.

Pierwsze lekcje muzyki pobierał u Wincentego Szaniora (fortepian), następnie u Bułakowskiego i Jana Hornziela (skrzypce). Od czternastego roku życia śpiewał w amatorskim chórze Józefa Krogulskiego przy kościele pijarów, co stanowiło jego pierwsze poważniejsze doświadczenie muzyczne.

W 1842 rozpoczął naukę gry na wiolonczeli u Józefa Szablińskiego, którą kontynuował pod kierunkiem Adama Hermana. W zakresie teorii kształcił się u Augusta Freyera (harmonia i kontrapunkt) oraz Karola Kurpińskiego (kompozycja).
Komorowski rozpoczął działalność kompozytorską od utworów fortepianowych o charakterze tanecznym, ale popularność przyniosły mu przede wszystkim pieśni. Pierwszy ich zbiór ukazał się drukiem w 1842 roku.

W pieśniach Komorowskiego wyraźnie obecne są wpływy polskiej muzyki ludowej, zwłaszcza mazowieckiej. Inspirację tę pogłębiał podczas licznych wędrówek po Mazowszu z przedstawicielami środowisk artystycznych: Teofilem Lenartowiczem, Cyprianem Kamilem Norwidem, Wojciechem Gersonem i Oskarem Kolbergiem.

Tworzył muzykę m.in. do tekstów Teofila Lenartowicza (Kalina, Trzy pieśni z Lirenki) i Antoniego Malczewskiego (pieśń masek z Marii). Jego pieśni, wzorowane częściowo na twórczości Stanisława Moniuszki, były popularne w warszawskich salonach i często wykonywane przez samego autora. Oprócz pieśni komponował także miniatury fortepianowe. W drugiej połowie lat 40. XIX wieku udzielał lekcji gry na fortepianie, skrzypcach i wiolonczeli.

W 1848 wyjechał jako prywatny nauczyciel muzyki do majątku Kretkowskich w Kamiennej na Kujawach. Po dwuletnim pobycie wrócił do Warszawy i został wiolonczelistą orkiestry Teatru Wielkiego.

W 1852 roku Komorowski poważnie zachorował na gruźlicę. Leczył się pod opieką Tytusa Chałubińskiego, jednak choroba pogłębiała się. W 1855 ogłosił prenumeratę cyklu pieśni Śpiewy polskie, by zebrać fundusze na leczenie za granicą.

Dzięki zgromadzonym środkom w 1856 wyjechał do Włoch (Triest, Wenecja, Rzym), później do Paryża oraz do uzdrowiska w Ems. Mimo kuracji jego stan stale się pogarszał. W lipcu 1857 powrócił do Warszawy. Zmarł 14 października 1857 roku.