Henryk Wieniawski

Kształcił się w Paryżu. Często występował ze swoim bratem Józefem, pianistą, z którym odbył m.in. wielkie tournée po Rosji i Niemczech. Wielokrotnie koncertował w Wielkiej Brytanii. Stał się wirtuozem rozpoznawanym w Europie zachodniej. W 1848 r. po raz pierwszy Henryk Wieniawski spotkał się w Wilnie ze Stanisławem Moniuszką, który z wielką uwagą śledził rozwój talentu młodych braci Wieniawskich. Do dziś Koncert skrzypcowy D-dur Henryka Wieniawskiego zachował się za sprawą fragmentu wpisanego w formie dedykacji w pamiętniku Moniuszki. W 1860 r. Henryk Wieniawski przyjął posadę na dworze carskim w Petersburgu, zostając I skrzypkiem w orkiestrze operowej, z czego zrezygnował w 1872 r. z powodu braku satysfakcji artystycznej i finansowej. Występował w USA, w dalszym ciągu odwiedzając Rosję, gdzie zmarł. Był autorem dwóch koncertów skrzypcowych (z czego w I koncercie uwagę zwraca fascynacja Wieniawskiego możliwościami technicznymi instrumentu). Wątki polskie widoczne są m.in. w skrzypcowych polonezach i kujawiakach. Na uwagę zasługuje też  Legenda op. 17 powstała pod wpływem uczucia do Izabeli Hampton, jego późniejszej żony (poznali się w Wielkiej Brytanii).