Tomasz Łubieński

Kwatera pod katakumbami rząd 1 miejsca 54,55

Hrabia, szwoleżer cesarza oraz przedsiębiorca. Urodził się w roku 1784 w Szczytnikach koło Kalisza. Pochodził z zamożnej rodziny arystokratycznej, jego ojciec, Feliks został ministrem sprawiedliwości Księstwa Warszawskiego. Od urodzenia miał zaplanowaną karierę. Jak miał 6 lat został wpisany jako towarzysz w kawalerii narodowej, a dwa lata później awansowano go na chorążego. Nic więc dziwnego, że stopień generalski osiągnął w wieku 22 lat. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Ojczyzny – elitarnego stowarzyszenia, którego członkami byli młodzi, polscy arystokraci.

Po wkroczeniu armii francuskiej na teren Polski zostaje wraz z innymi członkami Towarzystwa Przyjaciół Ojczyzny i jest mianowany zastępcą dowódcy straży honorowej cesarza Napoleona, złożonej głównie z młodych arystokratów, z których wielu zasiliło nowo powstały pułk szwoleżerów gwardii cesarskiej. Łubieński w tym pułku zostaje szefem szwadronu. Jest również jednym z pierwszych Polaków odznaczonych francuską Legią Honorową.

Wraz z dowodzonym przez siebie szwadronem bierze udział w drugiej szarzy pod Somosierrą, idąc na pomoc resztce uczestników pierwszego ataku, którzy dotarli na szczyt przełęczy. Następnie w trakcie kampanii 1809 roku bierze między innymi udział w dużych bitwach z Austriakami pod Essling i Wagram, gdzie wykazuje się niebywałą odwagą i świetnym dowództwem. W roku 1811 zostaje dowódcą 8 Pułku Szwoleżerów-Lansjerów. Na czele tej jednostki bierze udział w kampanii rosyjskiej 1812 roku. Walczy nad Berezyną, a w 1813 roku pod Dreznem, Culm, Lipskiem i Hanau, by w styczniu roku 1814 odejść z wojska.

W Królestwie Polskim początkowo służy w wojsku, jednak zniechęcony panującymi tam zasadami i skonfliktowany z wielkim księciem Konstantym, odchodzi już w roku 1816 i zaczyna zajmować się sprawami gospodarczymi. Był jednym z założycieli i dyrektorów Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, którego celem było wspieranie polskich ziemian za pomocą kredytów. Wraz z braćmi założył Dom Handlowy Bracia Łubieńscy i Spółka oraz był współzałożycielem Banku Polskiego, który miał uzdrowić finanse w Królestwie Polskim.

Tę działalność gospodarczą przerywa wybuch powstania listopadowego. Tomasz Łubieński znów, choć niechętnie wraca do wojska. Podczas bitwy o Olszynkę Grochowską dowodzi II Korpusem Kawalerii. Należy do grupy oficerów niewidzących sensu walki. Po upadku powstania spędza przymusowo dwa lata w Rosji. Uzyskuje od cara Mikołaja akt łaski. Po powrocie do Polski znów angażuje się w działalność gospodarczą. Zostaje dyrektorem budowy Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Był prezesem Resursy Kupieckiej, członkiem Towarzystwa Rolniczego i Towarzystwa Dobroczynności. Cieszył się względami namiestnika Paskiewicza.

Jeszcze przed wybuchem powstania jest jednym z założycieli i udziałowców Fabryki Wyrobów Lnianych, która należała do najnowocześniejszych tego typu zakładów w Europie i powstała na ziemiach Rudy Guzowskiej należącej do Łubieńskich (obecnie Żyrardów).